Szkoła Podstawowa im. Henryka Sienkiewicza w Oblęgorku - Nasz patron

foto1
foto1
foto1
foto1
foto1

Warto odwiedzić

kuratorium kielce


gmina strawczyn herb


logo ministerstwo


Henryk Sienkiewicz w Oblęgorku 


 „Oblęgorek oczarował mnie zupełnie. Mało jest w Królestwie wiosek tak pięknie położonych”.

 Henryk Sienkiewicz

W 1900 r. Komitet Jubileuszowy obchodów 25-lecia twórczości Henryka Sienkiewicza zakupił pisarzowi dworek w Oblęgorku wraz z przyległym majątkiem ziemskim. Pieniądze (około 80 tysięcy rubli w złocie) pochodziły ze składek społeczeństwa trzech zaborów i Polonii. Nobliście kupiono również bydło, konie, maszyny rolnicze, aby nowy właściciel miał na miejscu wszystko, czego potrzebował. Dworek był darem dla Henryka Sienkiewicza od wdzięcznego narodu. Pisarz został nim obdarowany za zasługi na literackiej niwie.

W 1901 r. Henryk Sienkiewicz po raz pierwszy przybył do Oblęgorka. Wizyta była potajemna. Pisarz wraz z synem Henrykiem obejrzeli wnętrza pałacu, zobaczyli, jak wygląda ich remont, obeszli resztę gospodarstwa i odjechali. Przebudowa i gruntowny remont budynku trwały dwa lata.

W czerwcu 1902 r. pisarz przybył do Oblęgorka oficjalnie. Wtedy miejscowa ludność witała Sienkiewicza jadącego z Kielc do swojego majątku. Powóz, którym podróżował, eskortowali konno chłopi w strojach ludowych. Na rzece Bobrzy okoliczni ziemianie postawili na tę okazję drewniany most. Na granicy parafii Chełmce spotkała Sienkiewicza kolejna powitalna uroczystość, pisarz był witany przez chłopów i dzieci. Dalej obok kapliczki (przy zakręcie) przybyło około pięćdziesięciu wiejskich parobczaków, którzy otoczyli pojazd. W Oblęgorku przy kapliczce ustawiono trzecią bramę triumfalną, najbardziej okazałą. Sienkiewicz przywitał się ze wszystkimi, ucałował bochen chleba, który mu dano z życzeniami: „Błogosławieństwa Bożego na własnej ziemi”. Powóz został otoczony przez banderię, za nią biegły dzieci, dalej gospodarze z córkami i synami. Powóz zatrzymał się dopiero przed pałacem. Początkowo Sienkiewicz chciał zamieszkać w Oblęgorku na stałe. Jednak szybko zmienił plany z powodu dużej odległości od stacji kolejowej oraz od szosy. Pisarz mieszkał w Oblęgorku jedynie latem oraz wczesną jesienią, ponieważ wiosenne i jesienne roztopy utrudniały mu wyjazd ze wsi.

1903 r.

Fot. Pałacyk Henryka Sienkiewicza w Oblęgorku z roku 1903 r. (Zdjęcie ze  zbiorów Muzeum Narodowego w Kielcach)

W Oblęgorku odwiedzało Henryka Sienkiewicza wielu przyjaciół, którzy przebywali tutaj kilka dni lub gościli dłużej. Gośćmi pisarza byli: Godlewski, Chrzanowski z żoną, ksiądz Chełmicki, Lubowski, Jadwiga Janczewska z synem i mężem, Ejsmondowie, tłumacz jego dzieł Jeremiasz Curtin, dwóch księży ze Stanów Zjednoczonych – Wacław Kruszka i P. R. Mahane (oni zabiegali w Rzymie o mianowanie biskupów polskich) oraz wielu innych. Helena (siostra pisarza) spędzała tutaj prawie wszystkie swoje urlopy. Maria Babska (trzecia żona pisarza) tak bardzo pokochała Oblęgorek, że przyjeżdżała tu nawet zimą. Kiedy Sienkiewicz przebywał w Oblęgorku, odwiedzał m.in. okoliczne dwory. Najczęściej bywał w Promniku u Popławskich. Pisarz chętnie przypatrywał się ludowym zwyczajom dożynkowym. W porze poobiedniej dziedzic często wybierał się na spacery po ogrodzie, parku, sadach, a nierzadko wędrował polnymi miedzami i leśnymi duktami. Zawsze był elegancki, nosił jasne koszule, marynarki, a słomkowy kapelusz zdobił jego głowę. Niekiedy zabierał na te spacery Franciszka Zająca, dworskiego stróża, z którym rozmawiał o codziennych sprawach mieszkańców wsi. Sienkiewicz słynął z działalności filantropijnej i charytatywnej. W porozumieniu z pisarzem dzierżawca wsi założył w Oblęgorku kółko rolnicze, przeprowadził meliorację pól. Dzięki Marii Babskiej i Jadwidze Sienkiewiczównie (córce pisarza) powstało społeczne ambulatorium. Kobiety udzielały pomocy chorym i pokaleczonym, rozdawały medykamenty z domowej apteczki.

kat.256Fot. Maria Babska z Jadwigą Sienkiewiczówną podczas pobytu w Oblęgorku. (Zdjęcie ze zbiorów Muzeum Narodowego w Kielcach)

Pisarz przez kilkanaście lat znajdował w Oblęgorku zacisze, rodzinne miejsce do wypoczynku, pracy. Tu spędził najprzyjemniejsze chwile jesieni swojego życia. Dlatego nazywał go swoim Tusculum, letnią rezydencją, „boskim Oblęgorkiem”, „gniazdem miłym dla duszy”.

 

8.a                  Fot. Henryk Sienkiewicz przed posiadłością w Oblęgorku wraz z żoną Marią Babską, córką Jadwigą, synem Józefem oraz guwernantką (kobieta w tle). Rok ok. 1907. (Zdjęcie ze zbiorów Muzeum Narodowego w Kielcach)

Mieszkając w Oblęgorku, Henryk Sienkiewicz zajmował się pisarstwem. Tworzył przeważnie w godzinach przedpołudniowych – od śniadania do obiadu. Wtedy zamykał się w gabinecie i tylko w samo południe lokaj Karol przynosił mu kawę ze śmietanką. Tutaj powstały następujące utwory: „Na polu chwały”, „Dwie łąki”, „Legiony”, „W pustyni i w puszczy”, fragmenty tłumaczeń utworów Horacego. W 1914 r. 68-letni Sienkiewicz wraz z żoną i dziećmi wyjechał z Oblęgorka i nigdy już do niego nie powrócił.

kat.215 Fot. Henryk Sienkiewicz. Rok 1912-1914. (Zdjęcie ze zbiorów Muzeum Narodowego w Kielcach)

 

Copyright © 2019 Szkoła Podstawowa im. Henryka Sienkiewicza w Oblęgorku Rights Reserved.